Amjad Zeerak

Zhwandon Sa De Kho Bas Tata Intizar De

اور درته اچوم ارمانه که پوره نه شولي

چی راته زړه کله نامه جانانه ستا واخلی

دخپل وجود په مسیحاکي مړیم

یادونه دي زما په زړه را اوري ورکه یاره

څومره سکون وو څه راحت دزندګی غیږ کښې

لکه خزان چي له وطنه سره ګلونه واخلي

زخمي می دی ها سپين سپين اندامونه پخواني

زه چي ستا له غمه را نړيږمه

غیږه ده جنت ده مینه مي دځانه

سپوږمۍ ستوري ګواه دی برایی می ډير ژړلي

نور درنه لاړم خدای پامان کړي به ارمان خو زه به نه یم